www.wroclaw.pl
-20% zniżka
Kultura

Wrocławski Teatr Współczesny

Budynek teatru przy ul. Rzeźniczej 12/13 [dawniej Büttnerstr.] został zbudowany w 1929 roku według projektu architekta Maxa Tauberta. Widownia miała 450 miejsc.

Budynek teatru przy ul. Rzeźniczej 12/13 [dawniej Büttnerstr.] został zbudowany w 1929 roku według projektu architekta Maxa Tauberta. Widownia miała 450 miejsc. Od marca 1929 roku pełnił funkcję Domu Parafialnego Parafii Ewangelicko-Reformowanej we Wrocławiu.

W czasie wojny ocalał. W 1946 powstał tu Teatr Lalki i Aktora, a na inaugurację przygotowano Przygody Gęgorka. W 1950 roku teatr został upaństwowiony i zmienił nazwę na Państwowy Teatr Młodego Widza.

Druga połowa lat pięćdziesiątych przyniosła też zweryfikowanie linii programowej teatru. Pojawiły się ambitne spektakle młodych reżyserów, m.in. Zygmunta Hübnera i Jerzego Jarockiego. 8 V 1958 roku Jarocki zainscenizował Wracamy późno do domu, debiut dramaturgiczny Tymoteusza Karpowicza.
W późniejszych latach teatr stał się miejscem debiutu innych znanych reżyserów filmowych: Radosława Piwowarskiego, Kazimierza Kutza i Sylwestra Chęcińskiego.

W 1967 roku nazwa teatru została zmieniona na Teatr Współczesny im. Edmunda Wiercińskiego. Następne sezony przyniosły znakomite przedstawienia Jarockiego, Józefa Szajny, Helmuta Kajzara i Andrzeja Witkowskiego. Powstawały spektakle określające ideowe ramy teatru, którego celem było zarówno zaangażowanie społeczne jak i artystyczny eksperyment.

W 1975 roku dyrektorem i kierownikiem artystycznym został reżyser i teatrolog Kazimierz Braun. Sezon 1975/76 otworzyła premiera Białego małżeństwa Tadeusza Różewicza. Podczas dyrektury Brauna, trwającej do 1984 roku, Tadeusz Różewicz stał się najważniejszym dramaturgiem Teatru Współczesnego. Przełom lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych to także okres intensywnej twórczości Helmuta Kajzara, który na deskach Teatru Współczesnego realizował zarówno autorskie scenariusze jak i adaptował dramaty innych autorów w niezwykle oryginalny sposób.
W latach 1984-98 funkcje dyrektora pełnili: Jan Prochyra, Krzysztof Rościszewski, Julia Wernio, Zbigniew Lesień.

Wydarzeniami artystycznymi tego okresu były premiery: Sztukmistrza z Lublina Isaaca B. Singera w reżyserii Jana Szurmieja oraz Historyja o chwalebnym Zmartwychwstaniu Pańskim Mikołaja z Wilkowiecka w reżyserii Piotra Cieplaka.

W 1999 roku dyrekcję objęła Krystyna Meissner. Na scenie przy Rzeźniczej ponownie pojawiają się w repertuarze sztuki Tadeusza Różewicza.

Wydarzeniami są premiery Transferu! w reżyserii Jana Klaty oraz Oczyszczonych Sarah Kane, w reżyserii Krzysztofa Warlikowskiego. Działalność teatru oprócz realizowania spektakli repertuarowych została poszerzona o organizację Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego „Dialog”. Od 2012 roku organizatorem Festiwalu jest Miasto Wrocław.

Od 2012 roku dyrektorem naczelnym i artystycznym teatru jest Marek Fiedor. Naczelną myślą programową, wokół której skupiały się działania artystyczne teatru, był powrót do twórczości Tymoteusza Karpowicza, Helmuta Kajzara i Tadeusza Różewicza, jako autorów poszukujących nowych form i nowego języka teatralnego.