Żeby nie zostawiać śladów - spotkanie kontekstowe do premiery Studia WACHOWICZ/FRET

Spotkanie z prof. Klaudią Święcicką: Pamięć w dobie cyfrowej

Prowadzenie: prof. Klaudia Święcicka

Spotkanie poświęcone jest działaniu pamięci w dobie epoki cyfrowej, w kontekście premierowego spektaklu „Moja Pierwsza Nieśmiertelność” Studia WACHOWICZ/FRET, którego działania oscylują wokół teatru antropologicznego.

„Żyjemy w czasie dekonstrukcji zobiektywizowanych narracji o człowieku i jego przeszłości. Porządkująca świat teologia odeszła wraz z klęską oświecenia, piecami Auschwitz, traumą Kołymy, polami śmierci Kambodży. I naszym obecnym piekłem: Strefa Gazy, Ukraina, Afganistan, Iran, Sudan Południowy…

Jeżeli Bóg jest winien łzy dziecka, to Iwan Karamazow zwraca bilet. Jedyne, co może nas ocalić, to Antropologia Drugiego Człowieka. Ci, którzy odeszli, zostawiają ślad na fotografii. Bywa, że powstaje z nich performans, teatr. «Remember Me» – przesłanie Ojca Hamleta powraca w kliszach pamięci.

Paradoks polega na tym, że gdy nie chcemy zostawić śladu, fotografia potrafi przetrwać śmierć i pożogę. Bywa także odwrotnie – gdy zapanuje, a żyjemy w takim czasie, mania upamiętniania i upubliczniania, wtedy znaczące nakłada na znaczone i staje się pustym znakiem, nie odsyłającym do żadnego obrazu. Fotografia przestaje być medium przywoływania przeszłości. Zanikamy w wizualnym gąszczu, stajemy się przezroczyści. Jutro już nikt nie będzie pamiętał dzisiejszego wpisu. A to oznacza życie w wiecznym – bezrefleksyjnym – TERAZ.

Może teatr antropologiczny – a takie są działania Moniki Wachowicz i Jarka Freta – stanie się miejscem ocalenia esencji, która pozostaje po egzystencji?” – prof. Klaudia Święcicka

Tematyka spotkania

Podczas wydarzenia pochylimy się nad pytaniem, czy w warunkach dominacji wizualnego „wiecznego teraz” możliwe jest tworzenie znaczących form pamięci, które nie ulegają rozproszeniu, lecz konstytuują wspólnotę sensu.

Uczestnikom i uczestniczkom przybliżona zostanie także kategoria „Antropologii Drugiego Człowieka”, rozumiana jako etyczna i relacyjna perspektywa myślenia o wspólnocie w epoce nadprodukcji wizerunków.