FILTRUJ

RODZAJ

OPIS

Wspólnota potrzebuje swoich umarłych, aby przywiązać się do ziemi. Znajdujemy ich w różnych miejscach: na cmentarzach, w nazwach ulic, podręcznikach historii czy w serialach kostiumowych albo jako patronów szkół. Polsko brzmiące nazwisko na zagranicznym nagrobku przykuwa nasz wzrok: kolejny dowód potwierdzający istnienie kraju. Czujemy z nimi więź mówiąc tym samym językiem, ale też mając podobne ciała z jednolitym kolorem skóry i porównywalną anatomią. A co z tymi, którzy odstają od tej normy? Czy jeśli nie widzimy ich po śmierci możemy być pewni, że kiedykolwiek żyli? W „Morgue polonais” wystawiamy ich na widoku. Innych, kalekich, niepełnosprawnych, porzuconych. Wzorem XIX wiecznych paryskich publicznych kostnic chcemy zachwycić po śmierci tymi, którzy odtrącali wzrok za życia. W naszej polskiej kostnicy spróbujemy przenieść się w różne miejsca zbiorowej pamięci oraz upomnieć o tych zapomnianych. Dokonamy też sekcji na normatywnym ciele polskiej historii, czy pamięć o niej przeżyje skoro wiadomo że przyszłość jest niepełnosprawna? I czy jeśli po śmierci wyrosną z nas drzewa zamiast nagrobków to ktoś będzie pamiętał o nas?

TERMINY Morgue polonaise

  • Instytut im. Jerzego Grotowskiego we Wrocławiu

    • Dziś 18 kwi
      • 19:00

Miejsce