– Hans Poelzig był osobowością przerastającą niemal wszystkich przedstawicieli niemieckiej sceny architektonicznej pierwszej połowy XX wieku: ze względu na swoje projekty, pracę nauczyciela (uważany był za doskonałego wykładowcę) i w końcu - dzięki barwnej osobowości, inteligencji, dowcipowi i temperamentowi. Nie ma chyba żadnej dziedziny architektury, w której nie wykazałby się aktywnością i nie wyznaczył nowych standardów: projektował domy prywatne i całe fragmenty miast, architekturę przemysłową, teatry, kina, stoiska wystaw targowych, stacje radiowe – pisze o nim serwis bryla.pl.
We Wrocławiu zaprojektował m.in. domy czynszowe przy ul. Sudeckiej (wojnę przetrwały Sudecka 85, 87 i 89), słynny biurowiec z 1912 roku przy ul. Ofiar Oświęcimskich oraz budowle związane z Wystawą Stulecia: Pergolę i Pawilon Czterech Kopuł. Prowadził także prace konserwatorskie, m.in. gmachu głównego Uniwersytetu Wrocławskiego (w 1900 roku).
Zabytkami zajmował się zresztą często. W Świdnicy w 1901 zaprojektował np. przedsionki, dobudowane w Kościele Pokoju (zabytek z listy UNESCO). Zawdzięczamy mu także przebudowę ratusza w Lwówku Śląskim (1903-1905) czy kościoła zamkowego w Oleśnicy (1905).
Projektował także nowoczesne budynki. Dla Berlina – m.in. budynek radia, kino Babylon i Teatr Wielki. We Frankfurcie nad Menem wzniesiono biurowiec IG Farben wg jego projektu. Zaś w Luboniu koło Poznania – fabrykę kwasu siarkowego Moritz Milch & Co.
Jednym z jego najbardziej znanych dzieł, z pewnością jest wrocławski Pawilon Czterech Kopuł.
W Pawilonie zastosował nowatorskie jak na swoje czasy rozwiązanie: górne oświetlenie sal ekspozycyjnych, które współcześni mu krytycy uznali za jedno z najciekawszych w architekturze wystawienniczej.Pawilon Czterech Kopuł, FB
Zawodowo związany był przede wszystkim z Berlinem, Wrocławiem i Dreznem. W stolicy Dolnego Śląska pracował w latach 1900 – 1916. Po dojściu nazistów do władzy, spotykał się z szykanami. Planował emigrację do Turcji. W Ankarze zaproponowano mu etat profesora. Zmarł przygotowując się do wyjazdu, 14 czerwca 1936.
