Swoją drogę na Wydziale Architektury Politechniki Wrocławskiej rozpoczął w 1974 roku jako student, a od 1982 roku był jego pracownikiem. Prowadził działalność naukową, dydaktyczną i projektową, aktywnie uczestnicząc również w życiu organizacyjnym Wydziału. W latach 2012–2014 kierował Zakładem Architektury Obiektów Społeczno-Usługowych, a od 1 stycznia 2020 roku do 30 września 2022 roku – Katedrą Architektury Użyteczności Publicznej, Podstaw Projektowania i Kształtowania Środowiska.
Stopień doktora uzyskał 29 czerwca 1993 roku, a doktora habilitowanego – 29 czerwca 2016 roku. Od 2018 roku pracował na stanowisku profesora uczelni.
Praktyka projektowa i wiedza ekspercka
Przez wiele lat prowadził aktywną praktykę architektoniczną. Jego dorobek obejmował liczne autorskie projekty architektoniczno-budowlane; przy wielu z nich pełnił funkcję głównego projektanta. Brał również udział w kilkunastu konkursach architektonicznych, a osiem współtworzonych przez niego projektów uzyskało nagrody lub wyróżnienia.
Ważną część jego dorobku stanowiły prace związane z wrocławskimi domami handlowymi Feniks, Złota Korona i Renoma, kompleksem Dworca Głównego PKP, dawną piekarnią Mamut oraz Browarem Piastowskim. Przygotowywał również opracowania dotyczące Pałacu Wallenberg-Pachaly we Wrocławiu, Domu Towarowego Bracia Jabłkowscy w Warszawie i Domu Medyków przy ul. Grzegórzeckiej w Krakowie.
Należał do zespołu autorskiego Maćków Pracowni Projektowej odpowiedzialnego za rewaloryzację i rozbudowę Renomy. Wspólnie z Krystyną Kirschke opracował ekspertyzy i wytyczne konserwatorskie dla Dworca Głównego we Wrocławiu, wspierające realizację projektu Grupy 5 Architekci. Kirschke Pracownia Projektowa pełniła również funkcję konsultanta konserwatorskiego przy adaptacji dawnej piekarni Mamut na kompleks domów akademickich BaseCamp.
W latach 2017–2019 Paweł Kirschke był także pełnomocnikiem Kanclerza Politechniki Wrocławskiej podczas przebudowy siedziby Wydziału Architektury.
Nauczyciel i mentor
Doświadczenia naukowe, eksperckie i projektowe stanowiły podstawę jego dydaktyki. Wykłady Pawła nigdy nie były oderwane od rzeczywistości – opierał je na konkretnych budynkach, prowadzonych badaniach, decyzjach projektowych i doświadczeniach zdobytych podczas realizacji. Pokazywał studentom nie tylko końcowy efekt, ale również drogę prowadzącą od rozpoznania problemu do odpowiedzialnego rozwiązania.
Prowadził autorskie wykłady i studia projektowe, seminaria dyplomowe, praktyki oraz warsztaty. Ważną częścią kształcenia były organizowane przez niego wycieczki studialne oraz spotkania w realizowanych obiektach. Uczył studentów poznawania architektury bezpośrednio – poprzez przestrzeń, materiał, detal, sposób użytkowania oraz rozmowę z osobami uczestniczącymi w procesie projektowym i inwestycyjnym.
Jego działalność dydaktyczna miała również wymiar międzynarodowy. Prowadził praktyki i warsztaty studenckie we współpracy z VUT w Brnie, Universität Konstanz, Technische Universität Graz, Technische Universität Braunschweig oraz Rotterdam Academy of Architecture and Urban Design. Organizował także zagraniczne wycieczki studialne, pozwalające studentom poznawać architekturę w jej kulturowym i przestrzennym kontekście.
Był promotorem 260 prac magisterskich i 55 inżynierskich. Na prowadzone przez niego dyplomy niemal nigdy nie było wolnych miejsc. Studenci cenili jego ogromną wiedzę i doświadczenie, a zarazem szacunek dla ich pomysłów i samodzielności.
Jako koleżanki i koledzy zapamiętamy Pawła jako dobrego towarzysza, mądrego szefa i uważnego mentora. Wspierał nas w rozwoju i pomagał w trudnych sytuacjach - zawsze subtelnie i z szacunkiem dla zdania oraz potrzeb drugiego człowieka. Kierował, nie narzucając. Pomagał, nie odbierając sprawczości. Potrafił dostrzec potencjał młodszych pracowników i zachęcał ich do podejmowania nowych wyzwań, ról i odpowiedzialności. Dzielił się doświadczeniem, mądrze doradzał i mobilizował do pracy, pozostawiając jednocześnie przestrzeń na samodzielne decyzje i własną drogę. Nie zabiegał o to, by być na pierwszym planie - potrafił pozostać w tle i z życzliwością cieszyć się z rozwoju oraz sukcesów innych. Robił to z właściwą sobie skromnością, spokojem i klasą.piszą pracownicy Politechniki Wrocławskiej
Za swoją działalność został uhonorowany m.in. Złotą Odznaką Politechniki Wrocławskiej w 1996 roku, Srebrnym Medalem za Długoletnią Służbę w 2009 roku, Złotym Medalem za Długoletnią Służbę w 2020 roku oraz Medalem Komisji Edukacji Narodowej. Był wielokrotnie nagradzany przez władze Wydziału i kolejnych rektorów Politechniki Wrocławskiej, w tym dziesięcioma nagrodami Rektora.
Pozostaną jego książki, publikacje, ekspertyzy i realizacje obecne w przestrzeni Wrocławia. Najważniejszą częścią jego dziedzictwa są jednak ludzie: studenci, doktoranci, architekci i współpracownicy, których uczył, wspierał i inspirował.
Żegnamy cenionego architekta i badacza, wybitnego znawcę architektury domów towarowych i handlowych, eksperta i opiekuna dziedzictwa miasta, ale przede wszystkim serdecznego i życzliwego człowieka - naszego kolegę, nauczyciela i mentora. Rodzinie i Bliskim składamy wyrazy najgłębszego współczucia. Tęsknimy za Tobą, Pawle.Koleżanki, koledzy i cała społeczność Wydziału Architektury Politechniki Wrocławskiej
Ceremonia pogrzebowa rozpocznie się 18 sierpnia 2026 r. o godz. 11:20 w kaplicy na Cmentarzu Osobowickim we Wrocławiu.
Źródło: Politechnika Wrocławska
