Mam wrażenie, że Jazztopad z roku na rok jest coraz bardziej etniczny, eksperymentalny i eklektyczny. Jak kolorowa papuga obrasta w piórka – tu zielone, tam różowe, tu żółte, a tam czerwone. Jest też złożoną z narodów i kultur mozaiką, z której można się czegoś nowego dowiedzieć lub coś sobie utrwalić.
Utrwaliłem, że na festiwalach mniejsze sceny są w stanie przynieść największe wrażenia (krymski koncert Raphaela Rogińskiego w pogrążonej w ciszy i kontemplacji Sali Czerwonej).
Utrwaliłem, że muzyka może hipnotyzować (ambientalny występ Sisseli Pettersen z Meredith Bates w Mleczarni).
Utrwaliłem, że artyści językiem instrumentalnym i słowem opowiadają prywatne i prawdziwe historie o miejscach, z których pochodzą (Nduduzo Makhathini z Kwartetem Lutosławski i innymi).
Dowiedziałem się, że na saksofonie można gwizdać i przypomniałem sobie sympatię do tematu oraz powtarzanych fraz w kompozycjach (świetne trio Dariusa Jonesa).
Dowiedziałem się, czym jest koreański gayageum dzięki charyzmatycznej DoYeon Kim o dwóch osobowościach: diabelskiej, gdy gra i anielskiej, gdy tańczy lub przemawia.
Dowiedziałem się także, że nigdy więcej nie chcę słuchać ani oglądać jakiejkolwiek opery Esperanzy Spalding i Wayna Shortera, natomiast bez końca mógłbym przebywać z genialnym wyczuciem perkusji Hamida Drake'a, wrażliwością wokalną Sofii Jernberg i odważnymi uderzeniami fortepianowymi Alexandra Hawkinsa (ta piękna, pełna harmonii i spójnie zakomponowana bajka zostanie ze mną najdłużej).
W galerii znajdziecie zdjęcia z minionych wieczorów (oraz dni w mieszkaniach prywatnych), zaś pod tym linkiem można kupić bilety (w sobotę rano było jeszcze kilka sztuk) na finałowy koncert:
- William Parker (kontrabas), Shabaka (saksofon tenorowy, flet, elektronika), Hamid Drake (perkusja),
- niedziela 22 listopada godzina 19:00,
- Narodowe Forum Muzyki – Sala Główna,
- przed koncertem, o godzinie 18:30, spotkanie z muzykami we foyer – wstęp wolny.