Violinissimo. Perły muzyki współczesnej [koncert]

Skrzypce potrafią zachwycać nie tylko pięknem melodii, lecz także niezwykłą ekspresją, wirtuozerią i bogactwem brzmień. „Violinissimo. Perły muzyki współczesnej” to koncert poświęcony kameralistyce skrzypcowej XX i XXI wieku, podczas którego spotkają się dzieła wybitnych kompozytorów oraz mniej znane utwory, rzadko goszczące w repertuarze koncertowym. W programie znajdą się zarówno wymagające kompozycje na skrzypce solo, jak i muzyczne dialogi dwóch, trzech, a nawet czterech instrumentów.

Grażyna Bacewicz i Krzysztof Penderecki – wirtuozeria i ekspresja

Ważne miejsce w programie zajmują utwory Grażyny Bacewicz, kompozytorki i skrzypaczki, która doskonale rozumiała możliwości swojego instrumentu. Jej „Kaprys Polski” na skrzypce solo z 1949 roku należy do najbardziej efektownych i wirtuozowskich pozycji w jej dorobku. Z kolei „Kwartet smyczkowy na czworo skrzypiec” pokazuje mistrzostwo w kształtowaniu faktury i przejrzystej formy. W obu utworach słychać szczególne wyczucie brzmienia oraz umiejętność eksponowania możliwości skrzypiec.

Publiczność usłyszy także „Cadenzę” na skrzypce solo Krzysztofa Pendereckiego. Utwór powstał pierwotnie jako część Koncertu na altówkę i orkiestrę, ale z czasem zaczął funkcjonować jako samodzielna kompozycja. Wyróżnia go dojrzały, neoromantyczny język muzyczny, pełen ekspresji i instrumentalnych wyzwań.

Bartók i kameralne odkrycia

W programie nie zabraknie również muzyki Béli Bartóka. Wybrane utwory ze zbioru „44 Duety na dwoje skrzypiec”, skomponowanego w 1931 roku, pokazują, jak inspiracje folklorem mogą łączyć się z nowoczesną harmonią. Choć kompozycje powstały z myślą o uczniach, ich pomysłowość i artystyczna dojrzałość sprawiły, że na stałe weszły do repertuaru skrzypcowego.

Koncert będzie również okazją do odkrycia rzadziej wykonywanych kompozycji: „Adagia i Toccata na dwoje skrzypiec” Waldemara Wróblewskiego oraz „Tria na troje skrzypiec” amerykańskiego kompozytora Paula Trapkusa. Zestawienie tych utworów z dziełami Bacewicz, Pendereckiego i Bartóka tworzy różnorodny obraz muzyki skrzypcowej, w której tradycja spotyka się z nowymi pomysłami, a kameralne brzmienie pozwala usłyszeć każdy instrument z bliska.