Carmen

Premiera Carmen Georges'a Bizeta miała miejsce w paryskiej Opera-Comique 3 marca 1875 roku, a świadkami jej scenicznych narodzin stali się najważniejsi kompozytorzy tamtych czasów, m.in.: Léo Delibes, Charles Gounod, Jules Massenet, Ambroise Thomas czy Jacques Offenbach. Dzieło, które podczas prapremiery poniosło legendarną porażkę, dziś jest w repertuarze niemalże każdego teatru operowego na świecie. Genialny kunszt kompozytorski Bizeta oraz dramaturgiczna konstrukcja libretta, oparta na słynnej noweli Prospera Mérimée o tym samym tytule, stały się ponadczasowym dziełem.

Pomiędzy robotnicą fabryki cygar, od imienia której opera Bizeta wzięła swój tytuł, a młodym żołnierzem Don José, rodzi się płomienne uczucie, którego ogień w swej istocie pochłonie główną bohaterkę. Historię tę można streścić w kilku słowach - miłość, pożądanie, zazdrość, śmierć... Reżyserka Maria Sartova tak opowiada o swojej inscenizacji Carmen w Operze Wrocławskiej: "Między dziełem Prospera Mériméego a operą Georges’a Bizeta jest sporo różnic. Z jednej strony Bizet jest wierny epice; tworzy historię na podstawie dwóch głównych postaci – Carmen i Don Joségo, z drugiej wprowadza postacie nie istniejące w noweli i które mają znaczenie symboliczne.

Escamillo jest identyfikatorem wszystkich kochanków Carmen, natomiast Micaëla jest symbolem matki Don Joségo. Carmen Bizeta i Mériméego to historia o miłości, śmierci, zazdrości i dążeniu do indywidualnej wolności. Akcja obu dzieł rozgrywa się w magicznym, tajemniczym i mrocznym świecie hiszpańskich Cyganów. (...) Carmen jest osią całego dzieła, choć paradoksalnie nie jest dla mnie pierwszo-planową postacią. Carmen jest czymś więcej jak obiektem pożądania. Silna, charyzmatyczna, bezkompromisowa, tajemnicza, fascynuje wszystkich bez względu na płeć. To femme fatale – siostra Salome, Kleopatry, Dalili... To kobieta żyjąca w opozycji do ustalonych praw obyczajowych, religijnych, czy kulturowych".