Zakątek Uciech

Dostajesz wiadomość. Nie podpisaną. Adres, godzina, wskazówka jak dostać się do tylnego wejścia. Mówią, że to okazja jedyna w swoim rodzaju — że dziś w nocy, po zamknięciu, można zobaczyć rzeczy, których normalnie się nie widzi. Że ktoś cię wprowadzi. Że lepiej nie pytać o szczegóły. Próg Zakątka Uciech przekraczasz po zmroku. Mówią, że można stanąć twarzą w twarz z Lekcją anatomii doktora Tulpa Rembrandta — w ciemności, z odległości kilku kroków, bez tłumów i szyb. Że obraz przyjechał specjalnie z Muzeum Mauritshuis w Hadze. Tylko ty i światło padające na martwe ciało. I że przy nim wiszą dwa płótna Brytyjczyka, którego nazwisko szeptem łączy się z morderstwami w East Endzie. Że pośrodku budynku wyrasta nagle chińska dzielnica. Że za jednymi z drzwi mieszka kat. I że tej nocy nadają pierwszą na świecie inscenizowaną audycję radiową na żywo — Tajemnicę złotego pince-nez, rozgrywającą się jednocześnie w eterze i tuż przed twoimi oczami. Dom należy do człowieka, który rozumie jedno: ludzie pragną rozrywki, cudowności, dreszczyku. Chcą przekroczyć granicę. I zawsze znajdą się tacy, którzy im na to pozwolą — za odpowiednią cenę. Zakątek Uciech — tak nazywano wydzielone strefy rozrywki na wielkich imprezach. Miejsca, gdzie można było zobaczyć wszystko, czego nie wolno było oglądać gdzie indziej. Spektakl rozgrywa się w ruchu widowni. Widzowie przemieszczają się przez kolejne przestrzenie budynku prowadzeni przez tajemniczego przewodnika, natrafiając na sceny, obrazy, zdarzenia i ludzi. Spektakl jest rozwinięciem wątków z przedstawienia Sherlock Holmes vs Biały Diabeł. W spektaklu jest wykorzystywane ostre światło stroboskopowe. Zaproszenie już masz. Jest nie do końca oficjalne.