"Nikt (nie) spotyka Nikogo" - spektakl Aleksandry Kugacz-Semerci i Mertcana Semerci

Istniejemy w istnieniu Innych

Istniejemy w istnieniu Innych. Zakładając, że TY istniejesz, zyskujemy pewność istnienia JA, nawet gdy TY zamienia się w NIĄ / NIEGO. Nawet gdy tego nie zauważamy. Nawet gdy nie jesteśmy już w stanie odróżnić TY od ON / ONA.

Jesteśmy fragmentami własnych historii, które sobie nawzajem opowiadamy. Historii tworzonych w głowach, które wciąż zasypiają obok siebie, lecz zawsze śnią osobno.

Czy potrzebujemy drugiej, stale obecnej osoby - świadka naszego istnienia, umierania i zapominania - aby potwierdzić i urzeczywistnić własną tożsamość?

O nieustannym odchodzeniu

Nasze nieustanne odchodzenie. Wychodzimy. Idziemy do kolejnego TY. Idziemy do kolejnego NIEGO / NIEJ. Do innego miasta. Do innego życia. Na inną planetę. Do innego świata.

Odchodzimy. Zostajemy w poczekalni, zatrzymani przez chaos, który nigdy nie zrodzi gwiazdy.

Porażeni własnymi myślami, jakbyśmy podczas banalnej czynności wymiany żarówki chwycili nieosłonięty przewód pod napięciem - ze strachu przed wieczną ciemnością.

Ale dopóki światło się świeci, planujemy wyjść. Wyjść z Innego, z jego życia, z jego słów, z jego historii.

Samotność jest jak ulicznica - daje krótki śmiech i chusteczkę, by otrzeć łzy. Ona jest inna. Jest tylko moja. On jest taki jak ja.

Spotkanie z Innym nie jest już konieczne. Tylko nikt nie spotyka nikogo. Tylko nikt nie próbuje spotkać nikogo tutaj.

Gdzie kończy się człowiek

Gdzie naprawdę kończy się człowiek? Czy tam, gdzie zaczyna się drugi?

Czy dla potwierdzenia i urzeczywistnienia własnej tożsamości potrzebny jest nam Inny, stale obecny człowiek, który jest świadkiem naszej egzystencji, naszego umierania i zapominania?

Duński dramatopisarz Peter Asmussen pokazuje relację z drugim człowiekiem, partnerem, otartą z konkretu. Wyróżnia próbę porozumienia, w której fakty zdają się nie mieć znaczenia i służą jedynie ukazaniu tego, co jest właściwą treścią dramatu - niemożności porozumienia.

Niemożność porozumienia i alienacja

Owa niemożność porozumienia - brak, pustka - powtarzana jest i odmieniana przez wszystkie przypadki.

Bohaterowie nieustannie zadają sobie pytania o to, kim są i czy przypadkiem nie są brani za kogoś innego. Można odnieść wrażenie, że w niektórych sytuacjach jest to rodzaj gry, kuszenia lub perswazji, aby osiągnąć własne cele, jednak często jest to dramatyczna próba potwierdzenia własnego istnienia.

To głos w sprawie coraz powszechniejszej alienacji człowieka, stawiający zarazem pytanie o cenę rozwoju społeczeństwa, w którym żyjemy, w którym „nikt nie spotyka nikogo”.

Asmussen snuje futurystyczny obraz rozwoju cywilizacyjnego, który odbywa się we współczesnych laboratoriach, gdzie prawa natury zastępowane są technologią, na której ufundowano nowe warunki bytowania.

Warzywa rosnące bez korzeni, bez kontaktu z ziemią symbolizują nową jakość życia jednostki ludzkiej, pozbawionej trwałych fundamentów i nieprzywiązanej do własnej pamięci.