7 pudełek

Czy łatwo przywiązujesz się do przedmiotów?

Czy trudno jest rozstać się ze starym notesem, dziecięcymi rysunkami, kubkiem po babci, muszelkami znad Morza Śródziemnego, karnetem na Open’era z 2015 roku albo dawnymi listami miłosnymi?

Hiszpański twórca Carlos Tuñón, wraz ze swoją grupą los números imaginarios, znaną z immersyjnych i angażujących widza form teatralnych, po raz pierwszy zaprezentuje swój spektakl w Polsce.

Performer i współreżyser spektaklu, Tomasz Borczyk, zredukował swoją przeszłość do siedmiu pudełek. To w nich przechowuje wszystkie rzeczy, które pozostawił w rodzinnym domu przed wyjazdem na wieloletnią emigrację.

Spektakl zostanie zagrany tylko siedem razy. Podczas każdego z występów Tomasz, z pomocą publiczności, będzie musiał pozbyć się jednego z pudeł.

„7 pudełek” to opowieść o relacji z przedmiotami i przeprowadzkami, o porządkowaniu przeszłości, a także o uczeniu się odpuszczania i zapominania.

Projekt został uhonorowany Nagrodą Główną w III Konkursie dokumentalnych czytań performatywnych za „porywającą i zaskakującą siłę pomysłowości, koncepcję wizualną, potencjał wspólnotowości oraz przenikliwe uchwycenie doświadczenia współczesnego nomady”.

Carlos Tuñón jest dyrektorem artystycznym kolektywu [los números imaginarios], który od 2013 roku zaskakuje publiczność nietypowymi formatami swoich dzieł, realizowanymi według formuły „klasyczny tekst, współczesna strategia”.

Jego projekty obejmują m.in.:

• immersyjną wersję „Don Juana” jako całonocny spacer po Alcalá de Henares,
• „Hamleta”, w którym widzowie wcielają się w postacie dramatu i grają wspólnie całą tragedię,
• „Króla Leara” z udziałem osób z chorobą Alzheimera.

Twórczość Tuñóna koncentruje się na doświadczeniu widzów, wspólnotowości oraz dezaktywacji teatralnych schematów. Często eksperymentuje również z pojęciem czasu — jak w przypadku umowy na wystawienie „Czekając na Godota” w roku 2060.

Oprócz pracy artystycznej zajmuje się edukacją i wsparciem innych twórców.

Tomasz Borczyk jest aktorem i reżyserem teatralnym, do niedawna mieszkającym i tworzącym w Madrycie. Ukończył Królewską Szkołę Sztuk Dramatycznych (RESAD) w Madrycie oraz European Theatre Arts w Rose Bruford College w Londynie.

Zadebiutował jako Tadzio w operze „Śmierć w Wenecji” w Teatro Real (2014, Madryt). W latach 2016–2018 współpracował z międzynarodowym zespołem Bred in the Bone Theatre Laboratory, działając w Anglii, Walii i Francji. Uczestniczył w warsztatach Johna Strasberga.

W 2018 roku założył kolektyw Noche de Camaleones, w którym poszukuje nowych form relacji z widzem i zaciera granice między fikcją a rzeczywistością. Jego spektakle, takie jak „Sny Ruperta” czy „Random man”, opierają się na immersji, przypadkowości i interakcji z publicznością.

Projekt „Wolelibyśmy nie grać Bartleby’ego” (2024) odtwarzał proces adaptacji teatralnej, który zakończył się odejściem całego zespołu.

Pod koniec 2025 roku projekt „Hermes” (realizowany z Carlosem Tuñónem) został wybrany w naborze Komuny Warszawa.

Realizowane przez Instytut Grotowskiego „7 pudełek” będzie jego debiutem na polskiej scenie.