Butō jako transkulturowa choreopolityka śmierci. Peryferie, migracje i genealogie tańca ciemności

Spotkanie z Artim Grabowskim i Krzysztofem Jerzakiem „Kokoro” (Polska)

W ramach przeglądu tańca butō – Festiwal Sakura

V Wrocławskie Dni Japońskich Inspiracji

Spotkanie ma na celu reinterpretację tańca butō jako zjawiska transkulturowego, którego znaczenie wykracza daleko poza japoński kontekst lat 60., zwyczajowo utożsamiany z działalnością Tatsumiego Hijikaty i Kazuo Ohno.

Punktem wyjścia będzie odejście od modernistycznego modelu „czystej tradycji” na rzecz ujęcia butō jako mobilnej choreopolityki – praktyki cielesnej zdolnej do przekraczania kontekstów kulturowych, wpisywania się w struktury oporu oraz wytwarzania nowych form obecności i afektywności.

W centrum rozważań znajdą się peryferyjne trajektorie butō: jego recepcje, transformacje i lokalne adaptacje w:

• Europie Środkowo-Wschodniej
• Ameryce Południowej
• diasporach azjatyckich
• środowiskach queerowych
• niezależnych scenach performatywnych

W tych kontekstach butō funkcjonuje jako praktyka subwersywna, rekonfigurująca relację między ciałem a władzą, pamięcią zbiorową, traumą historyczną oraz ekologią posthumanistyczną.

Podczas spotkania zostaną przedstawione przypadki, w których butō staje się alternatywnym językiem afektywnym – narzędziem pracy z doświadczeniami wykluczenia i marginalizacji.

Omówione zostaną także:

• performatywna technologia dekonstrukcji norm cielesnych
• sposoby negocjowania tożsamości w warunkach migracji i globalnych przepływów kulturowych

Refleksji zostaną poddane korelacje butō z:

• sztuką performansu
• teatrem laboratoryjnym
• tańcem postmodernistycznym
• praktykami somatycznymi
• działaniami site-specific

Szczególną uwagę zwrócimy na:

• strategie afektywnej intensyfikacji
• estetykę nie-ruchu
• fenomenologię spowolnienia
• materialność ciała w różnych kontekstach kulturowych i politycznych

Przyjrzymy się również temu, jak butō sytuuje się w polu:

• humanistyki performatywnej
• badań nad transkulturowością
• studiów nad pamięcią
• współczesnych teorii afektów

Wnioskiem będzie refleksja, że peryferyjne odmiany butō nie powinny być traktowane jako odchylenia od normy, lecz jako pełnoprawne genealogie rozwijające potencjał „tańca ciemności” – tworzące alternatywne mapy cielesności, nowe modele obecności i dramaturgie somatyczne.