Hałas

Czym jest dziś spokój? Czy da się go mieć, zachować, obronić? A kiedyś – czy będzie się dało? Skoro nasza rzeczywistość w tym tygodniu jest inna niż była w poprzednim i inna niż będzie w następnym? I nie ma szans, żebyśmy zdążyli się do niej przystosować? Czy nadmiar bodźców strzelających w nasz system nerwowy kiedyś się zatrzyma, wycofa, odpuści? A może, jeśli chcemy przetrwać we względnej równowadze, musimy się zamknąć w komorach deprywacyjnych lub... nauczyć przed tym bronić. Teraz. W pojedynkę. Na własny użytek. Może skuteczna ochrona własnego układu nerwowego stanie się za chwilę jedną z najważniejszych i najtrudniejszych do opanowania umiejętności. Może już nią jest. Może niedługo powstaną nowe kierunki studiów, wieńczące naukę tytułem „magister ciszy”. Nie pozwólmy, żeby nasz telefon nas zjadł, żeby wielkie jak państwa firmy wykształciły nam neuronalne szlaki, które ostatecznie wywiodą nas daleko od nas. Zmieńmy to. Od jutra. I razem. Chcę, żeby nadmiar informacji został opodatkowany. Żeby proceder separowania nas od nas stał się nielegalny. Chcę, żeby zwierzęta i drzewa przejęły władzę nad światem. Chcę, żeby w mieście rosły łąki, żebyśmy się siebie nie bali. Żebyśmy nie mieli imion. Chcę, żebyśmy się pozdrawiali, mówiąc nie śpiesz się.[…] Chcę, żeby każdy mógł być i był filozofem. I żeby „filozofka” brzmiało tak samo dostojnie jak „filozof". Chcę, żeby zdania z brzucha były ważniejsze niż zdania z głowy. (Małgorzata Halber, „Hałas”, Wydawnictwo Cyranka, Warszawa 2024) Spektakl jest jednosobową opowieścią o próbie radzenia sobie z przebodźcowaniem i walce o osobisty spokój. Wykorzystuje do tego celu plastykę, animację lalek, słowo i muzykę graną na żywo. Spektakl dla widzów dorosłych