„My Home, No Home” - premiera spektaklu tanecznego Nazareth Panadero i Michaela Streckera

„Dom” jako miejsce, ludzie i emocje

Słowniki definiują „dom” (ang. home, hiszp. hogar) jako budynek lub miejsce zamieszkania, ale także jako rodzinę, grupę spokrewnionych osób mieszkających razem. Pierwsza definicja odnosi się do infrastruktury fizycznej, druga – do ludzi, którzy w niej żyją. To odwołania do formy i treści – do budowli i jej zawartości.

W szerszym, metaforycznym sensie, dom to idea związana ze światem emocji. Wspólnota, bezpieczeństwo, azyl, wiara, schronienie, miłość i zaufanie między osobami pod jednym dachem – to pojęcia bezpośrednio kojarzące się z domem.

„My Home, No Home” – taneczny dialog z przeszłością

Dla hiszpańskiej tancerki Nazareth Panadero oraz niemieckiego artysty Michaela Streckera Tanztheater Wuppertal był nie tylko siedzibą zespołu, ale prawdziwym ogniskiem domowym, nad którym czuwała Pina Bausch, a którego atmosferę przenikały jej talent i wrażliwość. Pina przez wiele lat kierowała życiem zespołu, które odbywało się w tańcu.

Po jej śmierci w 2009 roku Panadero i Strecker, pozostali razem jako niewielka część legendarnej grupy. W 2022 roku zrealizowali dyptyk „Vive y deja vivir (Żyj i pozwól żyć)”, opowiadający o emocjach związanych z dawnym życiem. Teraz wracają na scenę, by odtworzyć ducha utraconego domu i utrzymać go przy życiu.

„Pina Bausch połączyła nas w pracy. Przeszłość jest naszym domem, ale już w nim nie mieszkamy” – mówią artyści.

Pytania, które budują spektakl

Wspólnie z Piną Bausch wpadli kiedyś na pomysł spektaklu, który pokazali choreografce. Pina obejrzała propozycję i zapytała: „Tak…, a co dalej?”. „My Home, No Home” jest próbą odpowiedzi po latach.

Dzięki Bausch nauczyli się strukturyzować działania teatralne w oparciu o pytania, co wciąż jest ich metodą kreacji. Tworząc spektakl, zadawali sobie pytania o to, co w czasach wspólnego życia w Wuppertalu działo się w ich wnętrzach i wokół nich. Myśleli o przeszłości, teraźniejszości i przyszłości, o marzeniach, lękach, dzieciństwie, dojrzałości, o drobnych sprawach, które ostatecznie okazały się wielkie – ale przede wszystkim o domu i jego znaczeniu w ich życiu.

Odpowiedzi przełożyli na gesty, ruchy, słowa, teksty, muzykę i historie. Z tych elementów, niektórych tak ulotnych jak sam taniec, zbudowali swój dom: „My Home, No Home”.

Autor tekstu: Omar Khan, tłumaczenie: Katarzyna Kacprzak