„Marat/Sade" [spektakl]

Co się dzieje z rewolucją, gdy wielkie ideały zderzają się z ludzkimi słabościami, chaosem i pragnieniem władzy? Spektakl w reżyserii Libery to energetyczne, pełne kontrastów widowisko, w którym historia buntu staje się punktem wyjścia do opowieści o mechanizmach rządzących światem. Na scenie Wrocławskiego Teatru Współczesnego tragizm miesza się z komizmem, a plastyczne obrazy rewolucji przeplatają się z groteskowymi i niemal kuglarskimi popisami bohaterów.

Rewolucja na scenie i bunt za murami zakładu

Przed oczami widzów powstaje scenografia przedstawienia o rewolucji, której głównym bohaterem jest Jean-Paul Marat. W rolę aktorów wcielają się niesubordynowani więźniowie, nieustannie wymykający się spod kontroli dyrektora zakładu. Nad scenicznym zamieszaniem próbuje zapanować sam Markiz de Sade, który obejmuje funkcję reżysera.

Wybuchowa mieszanka ambicji, buntu i nieposłuszeństwa tworzy widowisko pełne zaskakujących zwrotów. Bohaterowie raz łączą się w zbiorowy głos, by za chwilę wyraźnie zaznaczyć własną osobowość i indywidualny styl. Dzięki temu spektakl staje się wielogłosową kreacją aktorską, w której każdy wnosi do opowieści własną energię.

Tragikomedia o wielkich ideałach i ludzkiej naturze

Przedstawienie łączy poruszające, plastyczne sceny z humorem i groteską. Za widowiskową formą kryje się jednak pytanie o sens rewolucji, jej cele i konsekwencje. Co pozostaje z wielkich idei, gdy zderzają się z codziennością, interesami jednostek i pragnieniem zachowania kontroli?

To właśnie pytanie: „co się stało z naszą rewolucją?” nadaje spektaklowi ponadczasowy wymiar. Historia Marata, Markiza de Sade’a i zbuntowanych więźniów staje się opowieścią o władzy, wolności oraz napięciu między wspólnotą a indywidualnością.

Spektakl doceniony przez krytyków

W recenzjach zwracano uwagę przede wszystkim na zbiorową energię zespołu aktorskiego i umiejętność łączenia indywidualnych kreacji z grą zespołową. Magda Piekarska na łamach „Notatnika Teatralnego” podkreślała wielogłosowość przedstawienia oraz wyjątkową jakość aktorskich interpretacji.

Z kolei Katarzyna Mikołajewska w „Gazecie Wyborczej” opisywała widowisko jako wybuchową mieszankę pragnienia rewolucji, potrzeby rozrabiania, dążenia do spokoju i ambicji reżyserskich. To połączenie sprawia, że spektakl trzyma w napięciu i pozostawia widzów z pytaniami, które nie tracą aktualności.