𝗚𝗲𝗼𝗺𝗲𝘁𝗿𝗶𝗮 𝘀𝗽𝗹𝗼𝘁𝘂 𝗰𝘇. 𝟮 | Wystawa Moniki Bilskiej SPLOTKI

Geometria Splotu – druga odsłona wystawy

Odnaleźć piękno w prostocie — w rytmie form, napięciach między liniami i strukturze splotu. Bawełniany sznurek i owcza przędza, splecione w geometryczne układy, stają się nośnikiem nie tylko estetyki, ale także znaczeń.

Druga odsłona wystawy „Geometria Splotu” rozwija wątki obecne w części pierwszej, poszerzając je o wymiar bardziej refleksyjny i eksperymentalny. Obok tkanin o charakterze dekoracyjnym pojawiają się prace, w których geometryczny porządek spotyka się z liternictwem i słowem.

Teksty — niekiedy prowokujące — zostają wpisane w strukturę tkaniny. Splot przestaje być wyłącznie formą, staje się komunikatem.

W tej części prezentowana jest również jedna z najbardziej rozbudowanych realizacji autorki — „Homo Technicalis”. To praca, w której tkacka struktura staje się przestrzenią refleksji nad relacją człowieka i technologii.

O autorce

Monika Bilska, tworząca pod pseudonimem Splotka, jest artystką sztuki włókna, tkaczką i rzemieślniczką, dla której splot stanowi zarówno medium, jak i język wypowiedzi.

Jej twórczość rozwija się na styku tradycji i współczesności — pomiędzy organicznością materiału a porządkiem geometrycznych struktur. W swoich realizacjach konsekwentnie bada relacje natury i konstrukcji, rękodzieła i konceptu oraz działania intuicyjnego i świadomego projektowania.

Jak sama podkreśla, każdy projekt staje się dla niej przestrzenią dialogu — nie tylko między materiałami, ale także między przeszłością a teraźniejszością.

Jej praktyka wykracza poza klasyczne rozumienie tkaniny. Obejmuje formy użytkowe, działania w przestrzeni publicznej, instalacje oraz projekty społeczne i edukacyjne. Tkactwo staje się tu narzędziem spotkania — z materią, z drugim człowiekiem i z miejscem.

Bilska działa również jako edukatorka i animatorka kultury, dzieląc się wiedzą o rzemiośle i przywracając znaczenie pracy rąk we współczesnym świecie. Łączy precyzję warsztatową z otwartością na eksperyment, tworząc prace balansujące między funkcją a refleksją.

Jej tkaniny — zakorzenione w tradycji, a jednocześnie wyraźnie współczesne — stanowią próbę ponownego zdefiniowania miejsca rzemiosła w sztuce.