Przemoc wobec dziecka
-
Jestem świadkiem przemocy
Jeśli widzisz lub podejrzewasz, że dziecko jest krzywdzone – twoja reakcja może zmienić wszystko. Obojętność to przyzwolenie. Tutaj znajdziesz wskazówki, jak rozpoznać sygnały przemocy, wesprzeć dziecko i zgłosić sprawę odpowiednim służbom. Działaj – nie czekaj.
-
Jestem rodzicem stosującym przemoc
Jeśli zdarza ci się krzyczeć, poniżać, popychać lub kontrolować swoje dziecko – warto się zatrzymać i zastanowić. Przyznanie się do problemu to pierwszy krok do zmiany. Tutaj dowiesz się, jak rozpoznać przemocowe zachowania i gdzie szukać pomocy, żeby to zmienić.
W sytuacjach dotyczących podejrzenia przemocy wobec dzieci każdorazowo mówimy o nierównowadze sił, a dziecko, które jest świadkiem przemocy domowej, samo doświadcza przemocy psychicznej.
Po czym rozpoznam, że dziecko może doznawać przemocy domowej
Oznaki fizyczne
- W przypadku przemocy fizycznej, m.in.:
- siniaki i krwiaki w nietypowych miejscach ciała, takich jak twarz, uszy, szyja, plecy, pośladki, wewnętrzna część ramion,
- ślady zaciskania dłoni, ślady po uderzeniach,
- pręgi po kablu, pasku,
- okrągłe ślady po przypalaniu papierosem,
- oparzenia, złamania i urazy kości,
- W przypadku przemocy seksualnej, m.in. ból, zaczerwienie, urazy okolic intymnych, krwawienia, infekcje dróg moczowo-płciowych,
- W przypadku występowania zaniedbań wobec dziecka:
- niedożywienie,
- widoczna utrata masy ciała,
- zaniedbania higieniczne,
- nieodpowiednie ubranie do pogody,
- brak lekarstw czy sprzętu medycznego, mimo wskazań lekarskich.
Oznaki psychiczne, somatyczne, zachowanie
Zachowania oparte na funkcjonowaniu psychicznym małoletniego są często wcześniejsze i częstsze niż urazy fizyczne. Ich rozpoznanie jest kluczowe w kontekście przeciwdziałania przemocy domowej wobec dziecka. Pojedyncze objawy nie muszą oznaczać przemocy, ale nagromadzenie emocji, nagła zmiana zachowania i długotrwałość powinna wzbudzić czujność.
Do najczęstszych oznak psychicznych i somatycznych mogących świadczyć o występowaniu przemocy domowej należy zaliczyć:
- nadmierny lęk i napięcie,
- reagowanie paniką na podniesiony ton głosu,
- lęk przed powrotem do domu,
- niska samoocena i poczucie winy,
- branie odpowiedzialności za emocje dorosłych,
- zaburzenia snu i koszmary,
- nagłe problemy szkolne,
- bóle brzucha, głowy, nudności i wymioty na tle nerwowym,
- drżenie rąk tiki nerwowe,
- przyjmowanie postaw osoby dorosłej wobec rodzeństwa,
- sprzeczne emocje wobec rodzica przejawiające się zarazem lękiem i przywiązaniem emocjonalnym,
- wycofanie społeczne poprzez unikanie kontaktów rówieśniczych,
- zachowania agresywne i autoagresywne, tj. wybuchy złości nieadekwatne do sytuacji, okaleczenia się, nadmierne drapanie.