Dworzec PKP Wrocław - Główny

Jeden z największych, najstarszych i najpiękniejszych dworców w Polsce - Wrocław Główny

  • Odnowiona fasada Dworca Głównego we Wrocławiu

    Odnowiona fasada Dworca Głównego we Wrocławiu

  • Perony Wrocławskiego Dworca Głównego

    Perony Wrocławskiego Dworca Głównego


Neogotycki kolejowy Dworzec Główny we Wrocławiu i jego okolice to jedno z najładniejszych miejsc w stolicy Dolnego Śląska w kategorii: obiekty użyteczności publicznej. Dworzec, perony i plac przed monumentalnym gmachem przeszły remont przed mistrzostwami Europy w piłce nożnej w 2012 roku, których część odbyła się we Wrocławiu.

Początki budowy dworca

Budynek Dworca powstał w latach 1855 – 1857 według projektu Wilhelma Grapowa. Jego budowa została wymuszona dynamicznym rozwojem transportu kolejowego. Ówczesny inwestor – Kolej Górnośląska, zamierzały uruchomić połączenia Śląska do Poznania oraz Głogowa i wiadomo było, że dotychczasowy dworzec będzie za ciasny. W dwustumetrowej oszklonej hali był jeden peron, znajdowały się tam także punkty obsługi podróżnych. Kolej w drugiej połowie XIX wieku nadal bardzo szybko się rozwijała. Pod koniec stulecia zapadła decyzja o rozbudowie dworca, a jej rozmach miał nadzwyczajny wymiar. Modernizację obiektu przeprowadzono w latach 1899 – 1904.

Tory przesunięto na południową stronę dotychczasowej hali peronowej, a perony podniesiono o cztery-pięć metrów. Równocześnie trwała budowa estakady kolejowej prowadzącej do dworca przez zachodnią część Wrocławia. Nowy obiekt miał cztery perony, każdy po dwa tory pasażerskie i dwa perony bagażowe. Nad całością wybudowano olbrzymią przeszkloną halę. Poza dachem znalazł się jeden peron, a po ostatniej modernizacji w 2011 r. przybył na Dworcu Głównym jeszcze jeden peron pasażerski.

Do peronów prowadzi tunel, który umożliwia także przejście pod torami do dzisiejszej ul. Suchej i południowej części miasta, która na przełomie XIX i XX wieku nie była jeszcze zbyt gęsto zasiedlona. Powstały wtedy także boczne tunele pasażerskie oraz tunele bagażowe, wszystkie są do dzisiaj wykorzystywane. Dotychczasowa hala peronowa przejęła funkcję hali obsługującej podróżnych, z kasami biletowymi, restauracjami, poczekalniami, przechowalnią bagażu.

Śladami historii dworca w XX w.

Jeszcze przed II wojną pod placem dworcowym Niemcy rozpoczęli budowę schronów. Na sąsiedztwie dworca zyskiwała okolica, wzdłuż dzisiejszej ulicy Piłsudskiego powstawały hotele, restauracje. Wrocławski dworzec to jedyny tak duży, pochodzący jeszcze z XIX-wieku zadaszony obiekt kolejowy w Polsce. 

Podczas walk o Festung Breslau gmach i infrastruktura techniczna nie zostały poważnie zniszczone. Pierwsi podróżni skorzystali z niego już w czerwcu 1945 roku. W powojennej historii obiektu znalazły się dramatyczne wydarzenia. Najbardziej znane to śmierć sławnego aktora Zbigniewa Cybulskiego, który 8 stycznia 1967 roku usiłował wskoczyć do jadącego pociągu i wpadł pod jego koła. Dzisiaj na peronie 3 dworca znajduję się tablica upamiętniająca tamto wydarzenie, którą w jego 30. rocznicę odsłonił Andrzej Wajda, reżyser m.in. filmu „Popiół i diament”. Zbigniew Cybulski zagrał w niej główną rolę.
Przez lata w gmachu PKP przy ul. Piłsudskiego działało kino „Dworcowe”, jedną ze swoich sal miał w nim teatr Ad Spectatores, wiele razy przestrzenie dworcowe „grały” w filmach.

Po remoncie przed Euro 2012 w miejscu dawnych schronów powstał parking, odnowiono elewację, na piętrze znalazły się przestrzenie handlowe. Na parterze w hali pasażerskiej działają restauracje, kawiarnie, sklepy popularnych sieci handlowych.
 

Odnowiona hala Dworca Głównego we WrocławiuOdnowiona hala Dworca Głównego we Wrocławiu


Ciekawostki:
- 11,5 mln osób przewiozły w 2012 r. koleje na Dolnym Śląsku;
- 6 peronów i 11 tzw. krawędzi peronowych (miejsc, z których odjeżdżają pociągi osobowe) jest na wrocławskim Dworcu Głównym;
- 200m ma hala pasażerska dworca


Wyświetl większą mapę


Przeczytaj także:

Wraca handel na Dworzec Główny

Wrocławskie Promocje Dobrych Książek na Dworcu Głównym

Powrót do góry  
Zgłoś uwagę