Uniwersytet Wrocławski: Oto naukowcy nominowani do Nagrody Heisiga

Polskie uczelnie badawcze wytypowały swoich kandydatów do pierwszej edycji Nagrody Heisiga, czyli najwyższej nagrody finansowej dla polskiego naukowca. Zwycięzcę poznamy 1 października 2021 r. na Uniwersytecie Wrocławskim. 

  • Prof. Norbert Heisig, fundator i patron nagrody, fot. www.wroclaw.pl

    Prof. Norbert Heisig, fundator i patron nagrody, fot. www.wroclaw.pl


Dwieście tysięcy złotych trafi do jednego z naukowców wytypowanych przez senaty dwunastu polskich uczelni, które biorą udział w programie Inicjatywa Doskonałości Uczelnia Badawcza.

Fundatorem nagrody i jej patronem jest profesor Norbert Heisig, niemiecki lekarz, który urodził się w 1933 roku w Breslau. Studia medyczne łączył z filologią klasyczną na uniwersytetach we Fryburgu, Tybindze i Hamburgu. W 2000 roku przeszedł na emeryturę i zaangażował się m.in. we wsparcie środowiska akademickiego Uniwersytetu Wrocławskiego. Z jego inicjatywy odmalowano m.in. barokowe sklepienie w Oratorium Marianum w gmachu głównym UWr.

Zamiarem fundatora Nagrody Heisiga jest honorowanie polskich naukowców, którzy prowadzą badania na najwyższym poziomie, a ich odkrycia zmieniają świat.

- Chodziło nam o wyłonienie osób, które odgrywają istotną rolę w nauce światowej – mówi prof. Przemysław Wiszewski, rektor Uniwersytetu Wrocławskiego. - Wśród zgłoszonych mamy przede wszystkim przedstawicieli nauk ścisłych. Są to chemicy, biotechnolodzy, biolodzy ale także inżynierowie czy specjaliści z zakresu nauk o zdrowiu.

Sylwetki badaczy nominowanych do Nagrody Heisiga

Prof. dr hab. Dariusz Chruściński (Uniwersytet Mikołaja Kopernika)

Fizyk. Kierownik Katedry Fizyki Matematycznej, autor ponad 170 publikacji, współpracownik wielu wiodących ośrodków naukowych w dziedzinie kwantowych układów otwartych.

Prof. dr hab. Marcin Drąg (Politechnika Wrocławska)

Chemik. Opracował nowatorską technologię HyCoSuL która znalazła zastosowanie m.in. w opracowaniu nowych leków czy szybkich testów diagnostycznych. Jego zespół aktywnie włączył się w walkę z COVID 19 - jako pierwszy na świecie określił preferencje katalityczne enzymu SARS-CoV-2, kluczowego dla inwazji wirusa, a wyniki badań opublikował niekomercyjnie, w wolnym dostępie.

Prof. dr hab. Jacek Jassem (Gdański Uniwersytet Medyczny)

Kierownik Katedry i Kliniki Onkologii i Radioterapii GUM. Wiodącymi obszarami działalności naukowej kandydata są badania translacyjne i kliniczne w nowotworach złośliwych, szczególnie w raku płuca, raku piersi i raku jelita grubego, a także biologiczne aspekty przerzutów do mózgu u chorych na raka piersi. Jeden z najczęściej cytowanych w świecie lekarzy polskich.

Dr hab. Marta Kolanowska, prof. UŁ (Uniwersytet Łódzki)

Biolog. Bada różnorodność biologiczną najsłabiej zbadanych regionów świata. Odkryła 370 nieznanych nauce gatunków orchidei. Brała udział w ponad 20 ekspedycjach tropikalnych. W 2020 r. uhonorowana nagrodą im. Otto Wichterle za działalność badawczą i ochronę cennych przyrodniczo ekosystemów tropikalnych.

Prof. dr hab. Cyryl Lechosław Latos-Grażyński (Uniwersytet Wrocławski)

Chemik. Zasadniczy  aspekt jego badań to konstrukcja porfiryn i metaloporfiryn o strukturze molekularnej i elektronowej. Badania jego zespołu doprowadziły do odkrycia wyjątkowego izomeru porfiryny, noszącego obecnie nazwę karbaporfiryny.

Dr hab. Krzysztof Lejcuś, prof. UP (Uniwersytet Przyrodniczy we Wrocławiu)

Doktor habilitowany nauk rolniczych w dyscyplinie ochrona i kształtowanie środowiska. Kierował projektem, który stworzył geokompozyt sorbujący wodę – przestrzenną konstrukcję, która zatrzymuje wodę w glebie. Opracowany przez zespół prof. Lejcusia geokompozyt został opatentowany w Polsce i 14 krajach EU.

Gmach główny Uniwersytetu Wrocławskiego, fot. www.wroclaw.pl

Prof. dr hab. inż. Mieczysław Łapkowski (Politechnika Śląska)

Chemik. Prekursor badań nad właściwościami polimerów przewodzących i ich właściwości optycznych. Jego prace pozwoliły m.in. przybliżyć powszechne zastosowanie organicznych diod luminescencyjnych. Opracował metodę sterowanego podawania leków antyrakowych unieruchomionych na matrycy polimeru, co znacznie zmniejsza skutki uboczne.

Dr hab. Michał Michałowski (Uniwersytet Adama Mickiewicza w Poznaniu)

Astronom. Obserwacje błysku gamma i związanego z nim kokonu rozgrzanej materii, prowadzone przez jego zespół m.in. przy pomocy teleskopu Romana Baranowskiego,  pozwalają zrozumieć dynamikę powstawania i umierania galaktyk, a także obliczać ich wiek i przybliżają nas do pełniejszego zrozumienia ewolucji Wszechświata.

Prof. dr hab. Maciej Paszyński (Akademia Górniczo-Hutnicza)

Informatyk. Prekursor analizy izogeometrycznej. Odkrył tani sposób przeprowadzania poważnych symulacji komputerowych na zwykłym laptopie. Jego metody znalazły zastosowanie m.in. w symulacjach komputerowych wzrostu guzów nowotworowych, wpływu wydobycia ropy naftowej na środowisko czy propagacji patogenów COVID-19 podczas kaszlu.

Prof. dr hab. Katarzyna Pernal (Politechnika Łódzka)

Jej zainteresowania naukowe skupiają się wokół chemii kwantowej i obliczeniowej. Jest autorką nowatorskich badań w dziedzinie teorii struktury elektronowej, w których rozwija nowe podejścia teoretyczne i algorytmy obliczeniowe. Za wybitny wkład do teorii funkcjonowania macierzy gęstości została odznaczona Medalem International Academy of Quantum Molecular Science.

Prof. dr hab. Jan Potempa (Uniwersytet Jagielloński)

Kierownik Zakładu Mikrobiologii na Wydziale Biochemii, Biofizyki i Biotechnologii UJ. Zajmuje się m.in. bakteriami odpowiedzialnymi za zapalenia przyzębia, a do jego osiągnięć należy m.in. przełomowe odkrycie znaczenia paradontozy w rozwoju chorób systemowych ,w tym m.in. zapalenia stawów, zachłystowego zapalenia płuc choroby Alzheimera.

Prof. dr hab. inż. Andrzej Jacek Tejchman-Konarzewski (Politechnika Gdańska)

Kierownik Katedry Budownictwa i Inżynierii Materiałowej Politechniki Gdańskiej. Do jego wybitnych osiągnięć należą wyniki zaawansowanego modelowania uszkodzeń w skali mezoskopowej w materiałach inżynierskich w oparciu o metodę elementów dyskretnych i o metodę elementów skończonych – wykorzystane główne do opisu uszkodzeń w gruntach, betonie, żelbecie i skałach.

UWr/w



Zgłoś uwagę