strefy ruchu uspokojonego

• Co ma na celu uspokajanie ruchu?

Głównym celem uspokajania ruchu jest zwiększenie bezpieczeństwa wszystkich osób korzystających z drogi, a wiec zarówno pieszych, jak i rowerzystów oraz kierowców. Oczywiście - największy nacisk kładzie się tu na zapewnienie bezpieczeństwa tych użytkowników dróg, którzy najbardziej narażeni są na ewentualne kolizje - pieszych, a zwłaszcza dzieci. W największym skrócie, chodzi o to, by: wymusić na kierowcy zmianę sposobu jazdy, poprzez ograniczenie rozwijanej przez niego prędkości i zwrócenie jego uwagi na to, co dzieje się na drodze.
Osiąga się to za pomocą rozwiązań, które zostaną omówione poniżej.
Chodzi także o to, by wyrobić w kierowcach orientację, iż miasto składa się z ulic dwojakiego rodzaju - tych, które służą płynnemu przemieszczaniu się dużych potoków pojazdów oraz lokalnych ulic osiedlowych (pozbawionych dużego znaczenia komunikacyjnego), mających służyć obsłudze obszaru zabudowanego, na którym się znajdują. Prędkości i sposób jazdy na tych dwóch rodzajach ulic w mieście muszą być zróżnicowane. O ile na głównych arteriach komunikacyjnych ruch powinien być tak dynamiczny, szybki i płynny, jak to tylko jest bezpieczne, o tyle wewnątrz osiedli, na ulicach biegnących pośród gęstej zabudowy mieszkaniowej, ten ruch winien być jak najspokojniejszy.

Wszystkie ulice, tworzące układ komunikacyjny miasta, można dwojako podzielić ze względu na ich przeznaczenie. Jedne z nich łączą między sobą osiedla miasta, stanowiąc trasy komunikacyjne dla wielkiej liczby pojazdów indywidualnych użytkowników, a często także autobusów i tramwajów komunikacji zbiorowej. Ruch na tych arteriach powinien być szybki, dynamiczny i płynny - oczywiście w ramach granic gwarantujących bezpieczeństwo wszystkim jego uczestnikom. Inne ulice, te położone wewnątrz osiedli, pomiędzy gęstą zabudową mieszkaniową, mają znaczenie „obsługowe”. Oznacza to, że mają służyć mieszkańcom osiedla i ich gościom; nie powinny natomiast być wykorzystywane jako trasy dla szybkich przejazdów międzyosiedlowych. Ruch na nich powinien mieć charakter lokalny i odznaczać się niewielką prędkością. Kierowca jadący taką wewnątrzosiedlową ulicą winien wiedzieć, że znajduje się w obszarze o specyficznych warunkach ruchowych, wymagających od niego właściwego zachowania za kierownicą. Stosowanie się kierujących pojazdami do ograniczeń wynikających z przebywania w strefie ruchu uspokojonego jest tym ważniejsze, że piesi - mając świadomość, czym jest taka strefa - spodziewają się po każ-dym kierowcy prawidłowego zachowania, a więc spokojnej, wolnej jazdy i maksymalnej ostrożności. Niestety - nie wszyscy to potrafią zrozumieć i na wąskich osiedlowych uliczkach osiągają prędkości o wiele przekraczające ograniczenie wynikające z oznakowania. Skutecznym antidotum na takie zachowania byłaby sprawna kontrola ruchu drogowego również w strefach ruchu uspokojonego przez powołane do tego celu służby. Zapewniłaby ona możliwość egzekwowania prawidłowych zachowań i zwiększyłaby bezpieczeństwo w tych rejonach.

• Po czym poznać, że jedziemy strefą uspokojonego ruchu?

Granice strefy ruchu uspokojonego są specjalnie oznakowane. Wjeżdżając na taki obszar kierowca widzi znak B-43 (tj. wjazd do strefy w obszarze zabudowanym, wewnątrz której obowiązuje zakaz przekraczania prędkości podanej na znakach), a wyjeżdżając - znak B-44 (tj. koniec strefy ograniczonej prędkości). Wewnątrz większości istniejących we Wrocławiu stref ruchu uspokojonego obowiązuje ograniczenie prędkości do 30km/h. W kilku zdecydowano się na ograniczenie do 40km/h, ponieważ przez strefę przejeżdżają autobusy komunikacji miejskiej. Obok ograniczeń prędkości, powszechnie stosowana jest zasada, że wewnątrz takiej strefy wszystkie skrzyżowania są równorzędne. Wymusza to na kierowcy większe skupienie i uwagę, a także zachowanie prędkości, która pozwoli natychmiast zareagować stosownie do sytuacji na drodze.
Poza tymi rozwiązaniami, polegającymi właściwie jedynie na montażu znaków ograniczających prędkość i demontażu znaków mówiących o pierwszeństwie na skrzyżowaniach, istnieją metody wymuszania poprawnych zachowań kierowców, przez rozmieszczanie wewnątrz stref ruchu uspokojonego różnych urządzeń inżynierii ruchu (jak np. progi zwalniające, gazony z zielenią). Są to jednak rozwiązania dużo kosztowniejsze i we Wrocławiu rzadko stosowane.

• Gdzie we Wrocławiu są strefy ruchu uspokojonego?

Zarząd Dróg i Komunikacji wprowadza strefy ruchu uspokojonego od 1994 roku. Kierujemy się przy tym zasadą wdrażania projektów sukcesywnie w różnych rejonach miasta, a nie np. w jednej dzielnicy. Ma to na celu przyzwyczajenie do istnienia stref maksymalnej ilości kierowców z obszaru całego miasta.