| strona główna | mapa serwisu | personalizuj | proces tłumaczenia przez Google Translate...
![]() |
aktualności |
Spektakle Wrocławskiego Teatru Współczesnego we wrześniu 2010 r.
fot. Bartłomiej Sowa
Brawurowy popis muzyczny i choreograficzny w wykonaniu szóstki wszechstronnych aktorów. Warstwę dźwiękową stanowią songi pochodzące głównie z repertuaru gwiazdora muzyki pop Klausa Nomi – niemieckiego kontratenora, zmarłego na AIDS w 1983 r. Rzecz dzieje się współcześnie. Młodzi chłopcy, beztrosko bawiący się w sali gimnastycznej, dorastają i niepostrzeżenie stają się trybikami ogromnej, bezdusznej machiny.
fot. Bartłomiej Sowa
Spektakl o poszukiwaniu wolności, pragnieniu oryginalności i swobody ekspresji. Przegląd rozmaitych form, w jakich objawiają się: pożądanie, lęki i frustracje, traumy i kompleksy, przesądy i stereotypy. Historia Bianki, pozornie zwyczajnej dziewczynki, która dojrzewa i za chwilę zostanie wydana za mąż, jest studium męsko-damskiej relacji, traktatem o istocie bycia z drugim człowiekiem. Niesłychanie przenikliwy, niezmiennie aktualny, gorzki i śmieszny zarazem, obraz kondycji erotycznej Polaków.
fot. Bartłomiej Sowa
Studium natury ludzkiej i natury słowa oraz ich wzajemnych zależności. Spektakl mówi nie tylko o manipulatorskiej sile języka – najpierw odbierającego człowiekowi jego indywidualność, by potem narzucić stereotypowy porządek myśli, emocji, zachowań – ale także o presji, jaką społeczeństwo wywiera na pojedynczego człowieka. Główną rolę gra brawurowo Szymon Czacki. Wrocławska Nagroda Teatralna 2009 dla Barbary Wysockiej „za udaną próbę poszukiwania alternatywnego języka teatralnego".
fot. Bartłomiej Sowa
Teatralna próba pokazania nieuchronnego konfliktu, do którego dochodzi między uczonym próbującym odkryć, nazwać i zapisać logikę istnienia, a jego najbliższym otoczeniem. Tekst złożony w całości z cytatów z dzieł austriackiego filozofa. Studium samotności z odwiecznym pytaniem w tle: jaką cenę płaci się za wyrastanie ponad przeciętność.
fot. Bartłomiej Sowa
Eksperyment teatralny, który zrealizował na naszej scenie urodzony w Atenach reżyser, aktor i … neurobiolog. Aktorzy zapraszają publiczność do poszukiwania polskiego Akropolis, zdefiniowania go na nowo, rozszyfrowania, jakie mechanizmy rządzą pamięcią oraz zrekonstruowania narodowej tożsamości – zbiorowej i indywidualnej, zdiagnozowania jej obecnej kondycji. Znakomita kreacja zbiorowa siódemki aktorów.
fot. Bartłomiej Sowa
Światło rodem z malarstwa Edwarda Hoppera buduje rodzaj scenicznego akwarium, zamykającego w sobie losy wszystkich bohaterów. To znakomite tło dla intrygującej opowieści o kryzysie dwóch par małżeńskich, które los wplątuje w zagadkę kryminalną. Autor nazywa swój dramat „mapą emocji, ukształtowanych przez poczucie osamotnienia i relatywizm moralny”.
|
| Wrocław.pl (c) 2010 | powered by CMSMirage |
|
Wrocławski Serwis Internetowy jest oficjalnym
|

