Porządki w Bastionie Ceglarskim

Jedno z nielicznych wzniesień na terenie płaskiego jak stół Wrocławia to Bastion Ceglarski od roku 1945 nazywany Wzgórzem Polskim. Kiedy fortyfikacja powstawała w końcu XVI wieku, płynęła tu jeszcze nieopodal Oława, dziś uchodząca do Odry dobre pół kilometra w górę biegu. Obie rzeki łączył przepust, nad którym przerzucony most prowadził do bramy zwanej również Ceglarską.

Źródło: wikipedia

System murów obronnych po roku 1807 nakazali rozebrać napoleońscy zdobywcy miasta, co wyszło Wrocławiowi na dobre, bo został uwolniony od krępującej rozrost obręczy umocnień i zyskał imponującą zieloną Promenadę, nasze wydanie krakowskich Plantów. Bastion Ceglarski zamienił się w punkt widokowy i początek Promenady. Na wzgórek wędrował przed rokiem 1880 niemal codziennie sędziwy Karl von Holtei, którym opiekowano się w klasztorze bonifratrów przy dzisiejszym placu Wróblewskiego. Ten pisarz, poeta, człowiek teatru i wielki polonofil (autor opiewającego Kościuszkę „Starego Wodza”) był tak popularny w swoim rodzinnym, pruskim Breslau, że po śmierci w 1880 roku Bastion Ceglarski, gdzie siadywał, nazwano Wzgórzem Holteia i wystawiono tam pomnik. Wyrzeźbił go Albert Rachner, z którym Holtei tu się spotykał. A w ratuszowym gabinecie nadburmistrza Wrocławia zawisł młodzieńczy portret Holteia.

Obecnie otoczenie Bastionu Ceglarskiego kwitnie: Muzeum Narodowe pyszni się nowym dachem, Panorama Racławicka niezmiennie przyciąga tłumy, hotel Radisson wabi gości elegancją, Akademia Sztuk Pięknych się rozrasta. A w środku tej prosperity Bastion Ceglarski w ruinie.

Sytuacja ma się niebawem zmienić. Jeszcze w tym roku Zarząd Zieleni Miejskiej rozpocznie porządkowanie dawnej fortyfikacji.