Pod Podwójnym Złotym Orłem

Renesansowa, z gotyckimi piwnicami, kamienica "Pod Podwójnym Złotym Orłem" to z pewnością jeden z najstarszych obiektów aptecznych w Europie. Już w XIII wieku w budynku przy Kurzym Targu 4 mistrz Mikołaj sprzedawał niedomagającym medykamenty, maści i mikstury. W roku 1284, a więc czterdzieści lat po lokacji Wrocławia na prawie niemieckim, apteka figuruje w miejskich księgach podatkowych. Prawdopodobnie Szymon z Pragi nadał jej cesarskie godło,

co nie było kwestią czysto nazewniczą, lecz oznaczało przynależność do najwyższej kategorii, podlegającej nadzorowi bezpośrednio marszałka dworu wiedeńskiego. A z tym wiązała się oczywiście wysoka jakość farmaceutyków, rzetelne i precyzyjne wyskalowanie wag i odważników, klasa personelu. Mistrz wyznawał zapewne zasadę "pańskie ucho konia tuczy", bo w swoim mieszkaniu na pierwszym piętrze, dzięki intrygującemu otworowi w podłodze, mógł słyszeć, jak na parterze obsługuje się klientów.

Wiele rzeczy trzeba było po prostu odsłonić, jak te freski z motywem winorośli na parterze,

czy barwne kolumny i kasetony powały

na wyższych kondygnacjach. Meble i sprzęty pochodzą z różnych wrocławskich i dolnośląskich aptek, a ich przeznaczenie czasem trudno odgadnąć bez pomocy dra Andrzeja Syroki, który od dwudziestu lat żyje sprawą muzeum. I objaśnia, że te złote utensylia

to nie wymyślnie zdobione patelnie, lecz nawanniacze powietrza i termofory do pościeli.

Poroże jeleni i innych zwierząt po sproszkowaniu zażyte miało przydać panom jurności.

Kamienica, licząca sobie osiem kondygnacji, w górnych partiach jest dużo od piwnic młodsza i w czasie ostatniego remontu była tam w większym zakresie modernizowana. Szklanym dachem przykryto patio i dołożono schody o szklanych stopniach, zainstalowano windę.

Poza funkcją muzealną kamienica "Pod Podwójnym Złotym Orłem" posłuży również dydaktyce. Studenci farmacji będą tu mieć zajęcia w małych (do 15 osób) grupach, ze względu na rozmiar pomieszczeń i ograniczoną wytrzymałość stropów.

Remont budynku przy Kurzym Targu 4 był możliwy dzięki finansowej pomocy Unii Europejskiej, która w większej części pokryła koszty.