Pierwsza zagadka w „Miejscówce” została rozwiązana!
Miejscem, którego szukali uczestnicy Gry Miejskiej "Miejscówka" był dom Maxa Berga. Pierwszą drużyną, która odgadła zagadkę i sfotografowała się na tle obiektu byli „Meteopaci”. Nadesłali swoją odpowiedź już w godzinę po publikacji zagadki.
Meteopaci
Poniżej prezentujemy zagadkę oraz podpowiedź, z którą krasnal ukrył się pod schodami w Empiku, na dziale z muzyką.
ZAGADKA 1
Mieszkał tam radca z przerwaną kadencją
Co przestrzeń miejską traktował z atencją.
Do chmur nie poleciał, choć był całkiem blisko,
Nie on, ale inni - mierzyli zbyt nisko.
PODPOWIEDŹ do zagadki 1
Demokracji świątynia sławę mu przyniosła
Tortem szklanym przezwana wciąż stoi doniosła.
Gdzie mieszkał ten zacny obywatel miasta?
Stuletni to budynek. Nie pamięta Piasta.
Wybrane ekipy na tle domu Maxa Berga:
Łoszynki Inc.
Mężczyźni w damskich szpilkach mieli możliwość zdobycia dodatkowych punktów.
Czerwo&Sobek
Żeńskie składy również bez problemu poradziły sobie z tym warunkiem.
Wrotki
Zagadka nr 1 – dom Maxa Berga
Maxa Berg był głównym architektem miasta. Budynek powstał w 1876 roku a zbudował go Max Jitschin dla doktora Paula Liona. W 1910 roku Max Berg kupił budynek i przebudował go na wzór angielskiego Landhausu - w tym kontekście dom Berga obchodzi w tym roku swoje 100-lecie. Nawiązując do zagadki oraz podpowiedzi: Max Berg był radcą, a dokładnie rzecz ujmując - radcą budowlanym. Po pierwszej 12-letniej kadencji został wybrany na kolejną, która została przerwana ze względu na konflikt Berga z radą miasta. To, że Berg "przestrzeń miejską traktował z atencją" nie ulega żadnym wątpliwościom. Niestety - większość jego śmiałych projektów nie znajdowała uznania w oczach decydentów. Wśród tych projektów były również jego utopijne wieżowce, na które zabrakło funduszy w miejskiej kasie. Obawiano się również, że wysokie budynki oszpecą sylwetkę Breslau (jeden z jego wieżowców miał stanąć w Rynku w miejscu Sukiennic). Poza tym projekty te zdecydowanie wyprzedzały swoją epokę. Stąd też określenie, że "do chmur nie doleciał, choć był całkiem blisko, nie on, ale inni - mierzyli zbyt nisko".
Największą sławę przyniosła Bergowi Hala Stulecia, która miała być swoistą "świątynią demokracji", miejscem pielgrzymkowym na wzór kościołów, do której ściągałyby rzesze społeczne, aby korzystać z dorobku kulturalnego w postaci koncertów, spektakli teatralnych i operowych . „Świątynią demokracji” oraz „katedrą demokracji” nazywał Halę Stulecia sam twórca. Ciekawostką natomiast jest to, że ówcześni mieszkańcy miasta nazywali ten charakterystyczny budynek „szklanym tortem” oraz „pudłem na kapelusze” . Jest to bez wątpienia najsłynniejsze dzieło wrocławskiego modernizmu. Należy dodać, że jego powstanie związane było z setną rocznicą wydania we Wrocławiu przez Fryderyka Wilhelma III odezwy „Do mojego ludu” („An Mein Volk”) z 17 marca 1813 roku, wzywającej do powszechnego oporu przeciwko Napoleonowi. Koszt budowy Hali Stulecia wyniósł 1,9 miliona marek. Obecnie trwa remont Hali Stulecia.
Dzięki zachowanym, lecz niezrealizowanym planom rozbudowy Hali Stulecia (autorstwa Maxa Berga) możliwe było zrealizowanie budowy w tym zabytkowym miejscu i w ten sposób powstało Regionalne Centrum Turystyki Biznesowej. Oprócz monumentalnej Hali Stulecia Max Berg pozostawił po sobie w przestrzeni miejskiej również inne ślady. Można tu wymienić budynek szpitala przy ul. Hoene-Wrońskiego (1909), budynek łaźni miejskiej przy ul. Skłodowskiej-Curie (1912), domy dla ubogich fundacji Josefa Gotthelfa przy al. Pracy (1912) czy też elektrownię wodną-południową (1924-1925).
Max Berg był postacią wybitną. Jego największe dzieło zostało wpisane na listę Światowego Dziedzictwa Kulturowego i Przyrodniczego UNESCO. W „Miejscówce” chcieliśmy zaznaczyć postać tego wielkiego architekta, ale z drugiej strony nie chcieliśmy czynić przedmiotem zagadki tak charakterystycznej przecież Hali Stulecia. Dlatego też dom własny Berga został ukryty w pierwszej zagadce Gry Miejskiej.
nocna fotografia wykonana przez zespół Nietoperzy
Informacje pochodzą z portalu: http://wroclaw.hydral.com.pl/3787,obiekt.html oraz publikacji: „Wybitni Wrocławianie. Z wielokulturowej historii miasta” pod redakcją Ireny Lipman i Joanny Nowosielskiej-Sobel
