Białe Małżeństwo

Trzydzieści pięć lat po głośnej premierze Kazimierza Brauna na deski Wrocławskiego Teatru Współczesnego wraca „Białe małżeństwo” Tadeusza Różewicza. Napisany w 1973 roku dramat to tekst o terrorze języka i terrorze płci (zarówno tej biologicznej, jak i tej kulturowej), o niemożności ucieczki od ról wyznaczanych nam przez społeczeństwo i od tych, w które wpycha nas własne ciało. To także tekst o poszukiwaniu wolności, pragnieniu oryginalności i swobody ekspresji. Dramatyczne pytanie, czy istnieje jakaś alternatywa dla binarnej wizji świata i człowieka? A przede wszystkim niesłychanie przenikliwy, niezmiennie aktualny, gorzki i śmieszny zarazem, obraz kondycji erotycznej Polaka.

Różewiczowska narracja mieni się od cytatów i parafraz. Brak linearności sprawia, że niczym w kalejdoskopie, w każdej z 13 scen przyglądamy się jednej rodzinie z trochę innej perspektywy i w trochej innej konstelacji. W genialny sposób mamy zaprezentowane wszystkie możliwe formy, jakie przybiera i w jakich objawia się pożądanie, wszelkie lęki i frustracje, traumy i kompleksy, przesądy i stereotypy. Historia Bianki, pozornie zwyczajnej dziewczynki, która dojrzewa i za chwilę zostanie wydana za mąż, staje się traktatem o męsko-damskiej relacji, o istocie bycia z drugim człowiekiem. Idea białego małżeństwa jawi się jako alternatywa dla człowieka boleśnie odczuwającego tragiczny podział na duszę i ciało. Pytanie tylko, czy jest to idea możliwa do zrealizowania?

Występują: Katarzyna Bednarz, Anna Błaut, Elżbieta Golińska, Katarzyna Z. Michalska, Ewelina Paszke–Lowitzsch, Michał Dudziński (PWST), Mieszko Barglik (gościnnie), Piotr Łukaszczyk, Jacek Piątkowski (gościnnie), Tadeusz Ratuszniak (gościnnie), Jerzy Senator

oraz: Barbara Chodorowicz, Aleksandra Dytko (IV rok PWST), Dorota Kozikowska, Jolanta Solarz (IV rok PWST), Małgorzata Zagrodzka